วันพุธที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565

นามรูปปริจเฉทญาณ

1 ความคิดเห็น:

  1. แยกรูปกับนามจนเห็นตัวตนได้เป็นเรื่องสำคัญ

    รูปประกอบด้วยรูปธรรมต่างๆมีวิญญาณธาตุร่วม = ตัวตนภายนอก(เกิดขึ้นตั้งอยู่และดับไป)
    นามประกอบด้วยนามธรรมต่างๆมีวิญญาณขันธ์ร่วม = ตัวตนภายใน(เกิดขึ้นตั้งอยู่และดับไป)
    รูปและนามทั้งสองเป็นสิ่งที่ถูกรู้โดยเรา เราจึงเห็นความทุกข์เพราะการมีตัวตนทั้งสองอย่างสัมพันธ์กัน
    เรียนรู้ธรรมะด้วยการเห็นจริงๆไม่ใช่การใช้ตรรกะ จึงจะหลุดพ้นจากการถูกครอบงำ เมื่อรู้ว่าตัวตนทั้งสองเป็นทุกข์รูปธรรม เป็นทุกข์นามธรรม จะละความยึดมั่นได้

    แต่ถ้าใช้สมองเข้าใจอย่างเดียวมันจะละความยึดถือในตัวตนทั้งสองไม่ได้จริง กลับไปสนองกาย สนองใจอย่างเคยแม้จะเข้าใจว่ามันไม่ใช่เรา มันเป็นเพียงสิ่งที่ประกอบขึ้นมาเป็นตัวตนชั่วคราว คนศึกษาธรรมะ มีความรู้ธรรมะจึงดีแต่พูด แต่ทำไม่ได้จริง คิดเอาโดยไม่เห็นของจริงทั้งนั้น รู้ทุกอย่างแต่อดไม่ได้ บวชมากี่สิบปี สึกออกมาก็ไม่ต่างจากชาวบ้าน แพ้กิเลส ติดกับดักตัณหา ไม่อาจใช้ความรู้ในหัวเอาตัวรอดได้

    ตอบลบ

หมายเหตุ: มีเพียงสมาชิกของบล็อกนี้เท่านั้นที่สามารถแสดงความคิดเห็น